X edycja festiwalu Ukraina w Centrum Lublina2017

Ukraina w centrum lublina 2011

 

Konkurs wiedzy o Ukrainie „Ukraina (in)cognita”


Nasz konkurs jest propozycją i zachętą do dialogu, do lepszego poznania naszych sąsiadów, z którymi przecież mamy wieloletnią wspólną historię. Mamy nadzieję, że dzięki konkursowi młodzież lepiej zapozna się z Ukrainą, a także przełamie możliwe stereotypy. Zapraszamy do niego młodzież lubelskich gimnazjów i liceów.

 

"Ukraina na rozdrożu" - dyskusja z Vakhtangiem Kipiani


Vakhtang Kipiani – Ukrainiec gruzińskiego pochodzenia, historyk, dziennikarz agencji UNIAN, „Glavred”, telewizji „Inter”, „TVi”, autor i redaktor licznych cykli programów medialnych.

 

Urodzony w 1971 roku w Tbilisi. Od grudnia 1980 roku mieszka w Ukrainie.
W latach 1989-1994 studiował na Wydziale Historii w Państwowym Instytucie
Pedagogicznym w Mikołajowie (specjalność "nauczyciel historii i prawa").

Po raz pierwszy opublikował swój artykuł w regionalnym podziemnym wydaniu
Ukraińskiego Ruchu Narodowego "Chornomoriya" (Mykołajiw) w 1990 roku.
1992-1994 - redaktor naczelny regionalnej organizacji "Na warcie", pisał do "Delovoy użanin", "Tygodnik", "Evening Nikolaev".
1995-1996 - korespondent "Nowej Gazety Mikołajów" w Kijowie, publicysta
niezależny agencji "UNIAN-polityka", "UNIAN-społeczeństwo".


Pracował w gazetach "Ukraina mołoda", "Kievskie Wiedomosti" w telewizji "New", "1+1", "K1" i "TVI".


Aktywnie uczestniczył w strajku studentów w październiku 1990 r. na Placu Niepodległości w Kijowie (tzw. Rewolucja na granicie). Był założycielem i pierwszym dyrektorem oddziału Ukraińskiego Związku Studentów w Mikołajówie.
W 1990 roku wstąpił do ukraińskiej Partii Republikańskiej i Ruchu Ludowego Ukrainy.

Zwycięzca konkursu na najlepszą publikację w prasie na temat ukraińskiego ruchu obrony praw człowieka w ZSRR (Fundacja pamięci Oleksy Tyhogo, maj 2001)
Laureat konkursu "Media 2004"(Center for Media Reform, przy wsparciu rządu Wielkiej Brytanii, marzec 2005).

Najwyższa nagroda NRU "Za służbę narodu ukraińskiemu" drugiego stopnia (wrzesień 2005)
Nagroda im Olexandra Krivenko "Za szczególne osiągnięcia w dziennikarstwie"
(maj 2007).

 

Koncert zespołu BRIO

 

Jazz grany na cymbałach - to specjał od zespołu BRIO z Tarnopola. Pięcioro uczestników zespołu po ukończeniu konserwatorium we Lwowie postanowili zaskoczyć słuchaczy nowym brzmieniem muzyki folkowej – zaaranżowali ją na jazzowo.

Nazwa Brio z włoskiego oznacza „wesoły, żwawy” i właśnie takie utwory gra zespół. Czasami grają klasyczny jazz lub tradycyjny folk, ale najbardziej lubią łączyć i eksperymentować z tymi stylami jednocześnie. Jest to mieszanka wyjątkowa i nietradycyjna.

Zespół powstał w 2009 roku, kiedy grupa przyjaciół po ukończeniu konserwatorium postała przed pytaniem: zająć się ulubioną sprawą czy poszukać innego zajęcia. Proza życia jednak nie przezwyciężyła marzeń i zespół BRIO zaczął stawiać pierwsze kroki na muzycznej scenie Ukrainy.

Uczestnicy zespołu pragną „zarażać” swoim zamiłowaniem do muzyki jazzowej coraz większą publiczność, jednocześnie pokazując, iż muzyka tradycyjna jest również ciekawa i warto ją odkrywać na nowo.


Skład zespołu:


Taras Wydysz – skrzypce


Igor Buchal – cymbały


Sergij Karpjuk – fortepian


Jarosław Kondyra – gitara


Nazar Stec – kontrabas

 

Warsztaty artystyczne - świece z wosku, lalki-motanki, ozdoby

 

Lesia Anusina z Kijowa już od dawna interesuje się tradycyjnym rękodziełem ukraińskim. Przez autentyczność tego zainteresowania z łatwością przekazuje swój talent innym na warsztatach. Wyroby, które będą wykonywać uczestnicy warsztatów to są prawdziwe dzieła sztuki, inspirowane tradycją i sztuką ludową, posiadające długą historię i figurują w wielu opowieściach ludowych, ale pomijając ten jakże ważny aspekt, z pewnością zostaną bardzo miłym prezentem.

 

Pokaz młodego kina ukraińskiego

 

Pokaz młodego Kina Ukraińskiego

 

Na Ukrainie nie jest rozwinięta na szeroką skalę industria filmowa, na ekranach rzadko pojawiają się bestsellery własnej produkcji, ale jest dużo osób, które mają chęć działania, a także pomysły. W takich warunkach powstają filmy dokumentalne, fabularne, a także animowane: prawie wyłącznie dzięki entuzjazmowi autorów. Dlatego filmy te są pełne pomysłowości i oryginalności, są różne i indywidualne. Zapraszamy na spotkanie z nieznanym, ale wartym poznania, filmem ukraińskim.

 

Filmy animowane

Моя країна Україна

2009, мультиплікаційний серіал, тривалість кожної серії 5' (загальна тривалість – близько 1 години)

Керівник проекту: Степан Коваль

Оператор: В. Ільков

Аніматори: О. Цуріков, А. Слеєсаревський, Н. Скрябіна, А. Любченко, В. Зінченко, О. Павлюк, К. Чепик, С. Могильний, С. Точин, Є. Альохін та ін.

Компанія-виробник: анімаційна студія «Новатор Фільм»

 

Будь-яка країна найкраще пізнається у подорожах. Особливо, коли показують її люди, які творять казку – режисери та аніматори студії «Новатор фільм», а твої провідники й супутники – казкар Сашко Лірник та веселий балакучий кіт, що облазив увесь світ. Вони відкривають тобі місця досі небачені, а добре знані показують із таких боків, про які ти не підозрював. І не важливо, чи ти іноземець, чи це твоя країна – Україна, бо ці казкові історії вражають і захоплюють кожного.



Kino fabularne


 «МУДАКИ. АРАБЕСКИ»

2009

Режисери: Володимир Тихий, Іван Тимшин, Мирослав Слабошпицький, Анатолій Лавренишин, Віра Яковенко, Аксинія Курина, Роман Бондарчук та інші.

Компанія-виробник: продакшн-студії FilmToaster таCoffeePost.

Співпродюсер: компанія «Артхаус Трафік».

Це цикл різножанрових короткометражок, присвячений епідемії соціально-культурного нігілізму, що охопив українське суспільство.

Кожен час має своїх героїв. Про них співають пісень, пишуть книжки, створюють фільми, їх наслідують – лицарі, воїни, мислителі, поети, музиканти… Змінюються часи, змінюються герої. На відміну від попередників, герої нашого загадкового часу не воюють, не відкривають нових земель, не пишуть книг, і, зазвичай, їх не читають. Вони, діти «стихійної демократії», просто живуть. Ходять по крамницях, дивляться телевізор, п'ють пиво, длубаються в носі… Їх можна зустріти в метро, на вулиці, в ліфті, ба – навіть у себе вдома. Вони підкорили країну, не доклавши жодного зусилля. І коли замислюєшся, чи завжди було їх так багато, то дедалі важче знайти достатньо арґументів для категоричної відповіді – ні. 



Kino dokumentalne

Лінія

2006, тривалість 30'

Режисер: Валентин Васянович

Продюсер: Світлана Зінов'єва

Валентин Васянович про свій фільм: "Коли людина відмовляється від соціально необхідних рухів, то починається справжнє життя. Але в сучасному світі людині не дозволено жити, як вона хоче".

 

Крила метелика

2008, тривалість 64'

Режисер: Олександр Балагура

Продюсер: Світлана Зінов'єва

У фільмі режисер відтворив життя Києва та його мешканців на основі любительських кадрів, які він із друзями знімав у студентські роки. На перший погляд, це буденні сцени міського життя — біжить хлопець, дівчина переходить вулицю, жінка сидить на кухні, натовп людей. Декого з тих, хто є на фотографіях, немає серед живих. Тож для режисера фільм із фотографій має велику цінність і як пам’ять про місто, яке встигли забути, і як спогад про особисте.

 Інший

2005, тривалість 26'14

Режисер: Максим Сурков

Продюсер: Світлана Зінов'єва

Фільм прісвячений проблемі дитячого аутизму. Головний герой фільму, хлопчик, хворий на аутизм, подорожує з мамою до Литви, де в клайпедському дельфінарії проходить курс дельфінотерапії. Аутизм це гранична, екстремальна самотність. Самотність у світі, який існує за межами того, що здається нормальним для більшості з нас. Для аутистів світ більшості – світ суєтний, галасливий і надто жорстокий. Для більшості світ аутистів є порожнім. Тридцять хвилин цього фільму – час перемир'я буденного світу зі світом інших, таких подібних до нас і водночас таких інакших.


Ja Pomnikiem sobie, 2009, czas trwania 58'45, Reżyser: Dmytro Tiażełow
Ziemie Ukrainy Zachodniej zawsze znajduowały się na skrzyżowaniu interesów mnóstwa krajów. Dlatego losy ludzkie tutaj przeplatają się w najbardziej wymyślny sposób. Z dzieciństwa Jewhen Hnatow ujawniał perwersyjną miłość wobec grobów, teraz jest on autorem ponad 100 pomników. Jego zwyczajną filozofią życia jest mieszanina kosmopolityzmu oraz asketyzmu, aktywnej oraz prowokatywnej roli społecznej. W filmie widzimy szereg gestów porozumienia tego nieprzeciętnego człowieka.


Wideoart

Projekt „Cynamon”

Jurij Andruchowycz oraz Zespół Karbido (Polska-Szwajcaria) Wizualizacje: ArtPole i vj–grupa KUB 2010, czas trwania około 30 minut.


Projekt „Cynamon” proponuje nowy sposób postrzegania utworu poetyckiego: zamiast
czarnych wierszy liter są obrazy audio-wizualne, zamiast czytania – słuchanie oraz
spoglądanie. Poezje Jurija Andruchowycza z tomiku „Egzotyczne ptaki i rośliny” brzmią pod muzykę polsko-szwajcarskiego zespołu Karbido z podkładem wideo ARTPOLA oraz vj-grupy KUB. Autorskie wykonanie poezji zawsze niepokoi słuchacza, ponieważ głos, intonacje, akcenty nadają unikalną szansę zanurzyć się do świata poety, przybliżyć się do jego obrazów oraz uczuć, bądź nawet przeżyć to osobiście. A muzyka oraz wideo w „Cynamonie” nie ilustrują poezji, lecz są równoległymi historiami, które naturalnie współdziałają to oddalając się, to przeplatając się ze sobą podczas akcji.

 

Ukraina w Lublinie - wycieczka fotograficzna "Lubelski ZOOM na Ukrainę" – wycieczka  połączona z warsztatami fotograficznymi


Zwiedzaj Ukrainę nie wyjeżdżając z Lublina! Jak to zrobić? Na wycieczce zobaczysz Ukraińskie "wysepki" w swoim mieście. Odkryjesz dla siebie nowe, a być może już znane miejsca w nowym, ukraińskim kontekście. Odwiedzisz wiele ciekawych miejsc, dowiesz się o rożnych ciekawych faktach z wspólnej polsko-ukraińskiej historii. Podczas wycieczki będzie można dowiedzieć się jak powstała nazwa Bazylianówka, kim był Ataman Łoboda oraz poznać wiele innych ciekawostek.


Nowością tegorocznego festiwalu będą warsztaty fotograficzne poprzedzające samą wycieczkę, by za pomocą aparatu uchwycić piękno naszego miasta w jego przeróżnych odsłonach.

Wycieczkę poprowadzą członkowie Stowarzyszenia Homo Faber, którzy mają ogromne doświadczenie w oprowadzaniu po Lublinie.

 

Koncert zespołu ZIRA z Odessy



Odeski zespół "Zira" został założony w 2009 roku przez Dmytra Zemskiego i Olega Rezniczenkę. Nazwa to skrót (Zemski i Rezniczenko Ansambl). Jest to również wschodnia przyprawa, co doskonale odzwierciedla twórczość duetu.


Chłopaki grają na różnych instrumentach muzycznych: ud, sitar, flety, perkusja, gitary klasyczne. Muzyka Ziry to zawsze wyjście poza ramki codzienności, refleksja i eksperyment, bajeczna podróż i wyzwanie stereotypom panującym w świecie. Nie da się sprecyzować, do jakiego gatunku muzycznego należy twórczość muzyków.


Jest to mieszanka wschodnich melodii, bałkańskich rytmów, słowiańskiej harmonijności, rocku, muzyki średniowiecznej, minimalizmu i postklasyki.


Sami mówią o sobie w taki sposób: "Gramy muzykę autorską na różnych egzotycznych instrumentach muzycznych, których niezwykłe brzmienie pomaga nam podróżować przez krajobrazy duszy ludzkiej. Nasze koncerty-wędrówki to antidotum dla globalnego supermarketu. Nasza broń - szczerość i prostota.


Duet Zira - to refleksja nad wpływem muzyki różnych kultur na słowiańską duszę, spotkanie Wschodu i Zachodu, przeszłości i teraźniejszości. Ludzie zawsze się zastanawiali nad prostymi rzeczami: nad miłością i śmiercią, dobrem i złem. Nasze zadanie - przypomnieć o tym..."

 

Przedstawienie teatru cieni "DYW" ze Lwowa



Teatr cieni zarodził się na wschodzi i największą popularność zdobył wśród mieszkańców Chin oraz Indii. Szczyt rozwoju jako sztuka osiągnął w XVI wieku w Turcji. Do Europy technikę teatru cienia został przywieziony w 1767 roku – najpierw do Francji, później do Wielkiej Brytanii. A w 1774 roku Goethe organizował pokazy teatry cieni. Obecnie teatr cienia jest najczęściej spotykany w Indonezji.

Teatr "DYW" został założony przez malarzy Oleksego i Ludmiłę Aloszkinych w roku 1982 we wsi Bukatynka Czerniowieckiego rejonu w woj., Winnickim. Do teatru należeli uczniowie okolicznych wiosek. Już w 1986 roku Teatr Cieni zyskał tytuł teatru narodowego. W dniu dzisiejszym w teatrze grają lwowscy aktorzy pod kierownictwem Darji Aloszkinej.
Cienie z teatru cieni można spotkać jedynie w mroku: tylko w ciemności rodzą się i żyją. Za dnia chowają się pod maskami zwykłych (lub niezwykłych ludzi) – rzeźbiarzy, malarzy, poetów… Nieprzekraczalną granicę pomiędzy światem światła i mroku wyznacza władcza Pani Ciemność, która otwiera drzwi do nieznanych zakamarków naszych doświadczeń. Prowadzi nas do świata nieziemskiego, tajemniczego, który zamieszkiwany jest przez nasze tajemnice, strachy, żądze i pragnienia. I nie ma powrotu z tego światu…

Przedstawienie "Żywioły"
Harmonia i spokój - to pojednanie czterech żywiołów przyrody. Każdy żywioł jest podstawą dla następnego, co oznacza brak doskonałej harmonii gdyby zabrakło nawet jednego z nich. Cztery kosmiczne substancje: ziemia, ogień, woda i powietrze, tworzą całość, system, będąc początkiem i końcem ( alfą i omegą). Łącząc się, dają równowagę - harmonię dla duszy.


Teatr Światła i Cieni "Dyw" w swoim przedstawieniu połączył wszystkie cztery żywioły, ale dodał, jeszcze piąty element - człowieka, jak elemeent łączący wszystko w całość.  Figury ludzkie w przedstawieniach teatru są ziarnami, kiełkami (źdźbłami) przyrody, co rozrastają się, kiedy świat zewnętrzny jest z nimi w harmonii. Jesteśmy częścią świata w którym wszystko podporządkowuje się regułom dopełnienia, ciągłości i równowagi: jesteśmy jednym żywiołem.

 

Turniej piłki nożnej o Puchar przyjaźni

 

Konsulat UA, UM Lublin, ITVL, Gazeta Wyborcza, TVP Lublin


W ramach przygotowania do EURO-2012 i promocji tego ważnego wydarzenia spotkają się w sportowym pojedynku drużyny Konsulatu Generalnego Ukrainy w Lublinie, Urzędu Miasta Lublin oraz mediów lubelskich.

 

Sztuka fluorescencyjna

 

Dmytro i Victoria Ditkovski są artystami w dość nietypowej i nowoczesnej dziedzinie sztuki wizualnej - fluoroART.  Po studiach w Narodowej Akademii Sztuk Pięknych we Lwowie oraz  Kolegium Sztuk Dekoracyjnych i Stosowanej. I. Trusza stworzyli wspólny projekt artystyczny "Dimorphic".

 

Głównym celem, którego była działalność w dziedzinie  obrazów fluorescencyjnych lub "fluoroartu". Od tego czasu stworzyli wiele dzieł, które są często wystawiane na Ukrainie i za granicą, w tym: "Wystawa fluoroartu w Użgorodzie", współtworzą festiwal sztuki współczesnej "Lwów Lumines", a także biorą udział w wielu festiwalach muzycznych i artystycznych.